Küçükken otobüs yolculuklarında kendi paramı kendim öder, annemden ayrı yere otururdum. Bu şekilde kendimi büyümüş hissediyordum sanırım. Tabi annem "Hadi kızım geldik." deyip büyüyü bozana kadar. Şimdi mi? Küçülüp annemin yanına daha derin sığınmak istiyorum. Otobüste de paramı o versin razıyım, yeterki sığındığımı hissedeyim